Beijing Feelings

Max schrijft :

"Na de heerlijke warmte van Thailand en Myanmar komen we aan in het grote ,minder warme China! Amper 15 graden en wat regen. In Beijing staat er veel op het progamma. De eerste dag zijn we er al direct ingevlogen met de verboden stad. Het is het huis (of stad) van alle vorige keizers.

Het bouwen begon in de Ming dinastie (1400) en werd eindeloos uitgebreid door alle andere keizers. De keizer had 20000 knechten in bezit en in heel de stad zijn er 8700 kleine huisjes en de stad is 7000 hectare groot. Het is allemaal veel te veel om op te sommen maar het is super mooi!! Soms moesten wel vechten om een fotoke te mogen nemen : Leuk !

Op weg naar huis passeren we nog een straatje met typische straat gerechtjes : wat dacht u van een lekker schorpioentje als 4-uurtje ? 

Na deze lange uitstap door de verborgen stad zijn we de lekkerste Peking duck van heel de stad gaan eten in een tipisch restaurant in een klein steegje : Liqun, waar onze driver van de volgende dag danig van onder de indruk was. Het restaurant was moeilijk te vinden, maar we werden niet ontgoocheld. De gang hing vol foto's van beroemdheden. Aan het eind van gang, roken ze de eend eerst boven een open vuur en je ziet al het vet eruit druipen... Maar nadien wordt de huid heel knapperig , je mag deze ook opeten. En het vlees is heel sappig.  De peking duck was heerlijk. Gilles was er zot van en kon er niet genoeg van krijgen."

Na een heerlijke nacht uitslapen ( slapen zonder airco heeft ook voordelen) en een top ontbijtje in ons Penta hotel, trekken we naar de volgende "must see" van Beijing.  Onze gids Mark, aangeschreven door TripAdvisor als de nr 1, pikt ons op om 10.30u en na een 1,5u komen we aan bij de Chinese Muur, gelegen tussen de bergen.  We wisten reeds dat het imposant zou zijn, maar het overtreft dit nog in grandeur.  Er komt geen einde aan. Overal zie je de muur lopen tussen de bergen, hoe ver je ook kijkt.  We leren dat er meer dan 300.000 arbeiders hebben aan meegewerkt. We krijgen er niet genoeg van en klimmen verder en verder om de muur weer vanuit een ander perspectief te kunnen zien. We zijn zelfs niet gehaast om naar beneden te gaan, zelfs als het met een reuzachtige glijbaan is ... Zo mooi vonden we het. Na een kleine 2 uur genieten, dalen we dan toch via de giga-tobogan naar beneden. Ook een ervaring ... Maar enkel voor jongeren onder de 60 jaar. (de toeristen waren enigzins geschokt toen de weinig tactvolle opzichter een man wegjoeg met de woorden : you are too old !)

Volgende stop met Mark : de acrobatenshow. Enigzins sceptisch maar blijkbar wereldberoemd en niet te missen. 

Jean schrijft :  

We zijn goed optijd maar waren wat later binnen om er weer veel chinese zijn . We zaten klaar om de prachtige chow tebekijken ze begonnen met  mannen de heel hoog konden springen wel 2 m hoog en als ze ongeveer 2 m hoog waren deden ze nog een salto door  een hoepel de 2 waren meisjes met dyabloos ze deden daar ook mooie dingens dan hebben we nog andere meisjes die met 9 op een fiets waren . De volgende waren 2 mannen die op een een ijzere hoepel waar ze ook in konden staan en die verbonden waren en die draaide rond . Toen dat ze helemaal boven waren kon je ze bijna niet meer zien en ze deden daar trucjes zoals geblienddoekt bovenop de ring gaan staan terwijl het nog draaide. En daarna kwawen er bromers en de eerste ging in een groote bol de 2de ging daar en de 3de ging daar ook in en de 4 de ging daar ook in en de 5de ging daar ook in en zo verder tot 8 . "

Mark wil het beste voor ons en dringt nog aan om even naar het olympiach park te trekken die 's avonds prachtig verlicht wordt. Een aardig ritje, blijkt, maar toch de moeite.

Jean schrijft: 

We kwamen binnen met open mond het station dat voor de olympise spelen in 2008 werd gebruikt . En waar ook Tia Helebaut goud won en het mooi atletiek station ook genoemd vogelnest was prachtig verlicht . We zijn dan nog naar het olympis zwembad gaan zien waar we natuurlijk niet binnen mochten maar toch prachtig verlicht . 

Uiteindelijk dus weer laat in het hotel en we eten dus snel nog iets in het hotel. 

Dag 3, besluiten we dichter bij huis aan te vatten na wat uitslapen. Onze nieuwsgierigheid over de geschiedenis van China is inmiddels aangewakkerd en op aanraden van Mark, trekken we naar het Nationaal Museum op Tian'an Men. We lopen voor het eerste de metro in : een ware speeltuin voor de jongens die zelf de weg zoeken tussen al de Chinese aanwijzingen. We geraken er zonder probleem! 

We hopen ook het mausoleum van  Mao te bezoeken maar we worden afgeleid naar de Zhengyang poort waarin een mooie tentoonstelling van oude foto's onze aandacht wekt. We doen dan een zeer klein stukje van net nationaal museum : van de Opiumoorlogen in 1840 tot nu. Geweldig staaltje propaganda die 2 uur tijd vergt : het slechte Westen en de redding door Mao in al zijn glorie.  Vreemd, er lijken hier en daar heelder stukken te missen. Zo wordt over de culturele revolutie niets vermeld.... En maar heel af en toe vinden we een tekst in het Engels... De rest is enkel voor de Chinezen en big brother, die alom aanwezig is dmv camera's..

Het is al een stuk in de middag als we als geindoctrineerde communisten het museum verlaten. De zon schijnt eindelijk weer : heerlijk lenteweer. We besluiten dan maar ons middageten en 4-uurtje samen te voegen in de Hutongs, een 30min metro verder.  Alhoewel niet ver van het centrum, wanen we ons ver buiten de stad want het is hier zeer rustig, geen verkeer te horen.  Kleine wandelstraatjes met laaggebouwde huisjes waarin nu kleine souvenir winkeltjes zijn ondergebracht.  En uiteraard marktkraampjes waar je lokaal lekkers kan kopen.  We zijn te laat om de trommel- en beltoren te mogen beklimmen, maar de jongens troosten zich met een partijtje lokale "voetbal", genaamd "chenze" te spelen met enkele oudjes op het plein. Chinezen leven graag buiten en je ziet op alle mogelijke pleinen mensen die samenkomen om aan tai chi (strekoefeningen), badmington, chenze of stijldansen (jawel de wals!) te doen.  Chenze is niet meer dan een gewichtje waar wat veren op vastzitten en dat met de voeten in de lucht wordt gehouden. Ze geven het door in een cirkel staande. Ook de vrouwen doen hier gretig aan mee en opnieuw is het voetenspel de manier om contact te leggen met de Chinezen.

We kiezen de ideale lentedag om naar het Zomerpaleis te trekken : 1 uurtje metro maar dat is niets als we de pracht, de harmonie en de omvang van het zomerpaleizencomp,ex aanshouwen 

jean schrijft :

we kwamen binnen met mond vol tanden zo mooi en groot .we zijn naar een heel hoog gebouw gegaan wat we te voet mochten op gaan dat gebouw was een soort van tempel . toen we boven waren hadden we zicht over het zomerpaleis binnen konden we een Buddah zien met heel heel heel heel veel armen we       

gingen  met een grote boot terug naar het beginpunt zijn gegaan waar we een meneer tegen kwamen die belgie in het chinees schreef

We zitten op schema als we in de namiddag nog even Chinees lunchen voordat we naar de Silkmarket trekken. Eten was het niet echt, want "een beetje-nitnoy" pikant kennen de Chinezen niet. We spuwen vuur ! Na het eten zijn we dan gaan winkelen in de Silkmarket.Het is heel groot dis hebben we dan ook veel gekocht! Voor Mammy,Pappy en Gilles en warme jas ,voor iedereen truien enz.

Na de silkmarket, vindt Pappy nog een bekend restaurantje in de buurt. Heel gezellig en lekker Chinees deze keer. 

Al de laatste dag in Beijing en er staat nog een topper op ons te wachten : de tempel van de hemel en zijn gigantisch park. Nogmaals proberen om Mao in 't echt te gaan zien maar het Mausoleum is niet open op feestdagen. Dat het feestdagen zijn zullen we morgen in Pingyao wel merken ... 

Dan maar met de bus naar de Tempel van de Hemel en zijn park : een zomerpaleis effect in het midden van de stad. Het hangt vol van tradities : de Keizer kwam van de verboden stad, kilometers verderop, om elk jaar de hemel te aanroepen voor goede oogsten en steun voor zijn hemelse daden. De rituelen zijn eeuwenoud en je kunt ze bijna aanraken. Bovendien leeft het park : de Chinezen leven er echt en spenderen daar hun WE met dans, Taichi, huwelijksfoto's of picnics. Een fijne afsluiter ! 

We shoppen nog wat op Pearl Market en we vinden Max zijn communiekleren nog in extremis en trekken ons dan terug in ons hotel om rustig Beijing af te ronden in ons. Pentahotelleke. De jongens zijn maar al te blij nog een extra biljartje te kunnen steken. 

Morgen zijn weg na deze lange citytrip. We weten niet echt goed of we blij zijn door te trekken of we er nog een paar daagjes hadden kunnen aanbreien. We hebben de highlights gezien en de cultuur en geschiedenis zijn ronduit impressionant en roept naar meer. Maar hebben we Beijing wel echt leren kennen : buiten de pracht van de attracties hebben we niet veel contact gehad met locals of andere kantjes van de hoofdstad. Dat zal dus een voor de volgende keer zijn, samen met het mausoleum dat we hebben gemist en veel andere bezienswaardigen...