Tourista Club

 Dag 7 was een reisdag. Althans, zo was het gepland. In plaats van in Mawlamyine te blijven, besloten we reeds een stuk richting Yangon te schuiven om zodoende een rustdag te hebben voor we de nachtbus in moesten naar Kalaw.

De monniken hadden echter nog een kleine extra levensles voorzien voor onze jongens : de Tourista club. Halverwege de tocht kreeg Max de eerste symptomen. We besloten nog door te steken naar een hotel in Bago die onze Gids sterk aanraadde. Het laatste stuk was voor Max een hel maar gelukkig haalden we ons bestemming en ontdekten een klein stukje paradijs in het dorre Bago, gerund door een native birmaanse/engelse terugekeerd naar haar land. Ze ontfermden zich snel over ons en kregen een mooie kamer in het bijna lege oud-koloniaal hotel met primitief zwembad. Max zal er niet veel van gezien hebben en beleefde een helse initiatie nacht in de tourista club. De nachtbus werd een dag verlaat en de trekking in Kalaw met een dag ingekort, met de hoop dat hij er in 48u bovenop zou geraken. 

De twee broers leken hard te vechten tegen hetzelfde lot maar, voorlopig konden ze het aan. De verplichte rustdag in het lege hotel was toch niet vakantie te noemen, met de bezorgdheid, maar we maakten er het beste van. Tegen de avond kwam Max er stilaan door en dronk zijn eerst Ginger Tea van Mimi. De nacht verliep beter maar de volgende ochtend werden we toch ongerust voor Gilles , hartkloppingen, en Jean, koppijn. 

Kantje-Boordje maar toch besloten we te vertrekken richting Nachtbus. Gilles was ok, maar Jean was zeer zwak. De bus was weliswaar een VIP bus met topzetels, maar dat kan de staat van de wegen niet compenseren. We zweefden soms letterlijk in de lucht bij een grote bult. Gelukkig sliepen de mannen er een groot stuk door, bezorgde Pappy en Mammy een beetje minder. 

De aankomst in Kalaw om 05.30 was een schok : we werden bijna uit de bus gegooid. We waren de enigen die uitstapten en ze hadden niet echt verwittigd. Dus , mannen wakker maken en uit de bus stampen, baggage vinden en dit alles bij ... 5 graden. Gelukkig stond een busje klaar om ons naar onze guesthouse te brengen waar we in ons bed crashten. 

Ons ongeluk was niet voorbij als om 07.00 het trouwfeest van de buren met luide en slechte muziek aanving. Na wat geslenter en mislukte slaappogingen, bes luiten we toch even de stad in te trekken ondanks de zwakke toestand van Jean. Hij moest de volgende dag immers terug op de been voor de trekking. Bij de markt kwamen we de eerste belgen tegen van onze reis : uit Edegem zo leren we weer dat de wereld bijzonder klein is. 

Jean sleurt zich door de dag zonder appetijt, zonder goesting. Toen de luidsprekers van het naburig klooster om 5u weeral krakende decibels de mooie rustige berglandschappen in stuurden, eisen we als verwende toeristen een andere guesthouse toen we hoorden dat die er heel de avond en s morgens vanaf 6u een lap op gingen geven. Tot onze verassing gaat de vriendelijke uitbater onmiddellijk akkoord en geeft toe dat op zaterdag voor de "noviation" feesten zijn kamers normaal niet verhuurd. Hij speelt zelf taxi naar zijn zuster guesthouse aan de andere kant van het dorp.

De nacht valt en de temperatuur volgt pijlsnel. We ontmoetten nog onze gids voor de trekking die ons nog enkele opties geeft afhankelijk van Jean zijn toestand morgen vroeg. Jean gaat vroeg slapen , maar we volgen allen zeer snel aangezien de dekens de enige mogelijke verwarming bleek.