Een onvergetelijk dagje leven als een Monnik : Pa Auk Monastery

Check-in tijd was voorzien voor 5 pm, maar onze chauffeur heeft zich eventjes vergist waardoor we met een half uurtje vertraging toekomen.  Een wat rare monnik wacht ons op. Hij is meteen zot van Gilles, die hij maar niet wil loslaten. Knijpen in de wangetjes, aaien over het bolletje, handje vasthouden.  Gelukkig komen er vrij snel andere broeders aan.  De jongens mogen samen met Pappy slapen in het naai atelier, waar de monniken nog ijverig aan het werk zijn om monniken kleren te maken..  De eerste vraag over de kleuren wordt uitgeklaard: de kleden, zoals alles in het klooster, worden gegeven door welwillende donors. De kleur hangt samen met de dikte en dus prijs van het kleed- gaande van rose naar bordeaux tot bruin.  Elke monnik mag niet meer dan 3 kleden bezitten, in lijn met hun visie om afstand te nemen van al het materiele.

De bedjes waren snel opgedekt: matje op de grond, dat was het.  Maar als echte scouts, zien ze het zitten..  Mammie krijgt een luxekamer bij de nonnen :-).  Met matras en de jogi helemaal voor haar alleen.

Dan nog snel iets gaan eten: de vrijgevigheid van de monniken en nonnen kent geen grenzen. Alhoewel zij zelf maar 2x per dag eten, wordt ons snel een 3 gangenmenu gepresenteerd, uiteraard vegetarisch, maar heerlijk!

Snel snel want we moeten nog naar de "teacher", die ons de basisprincipes van "meditation" zou bijbrengen... We zijn allemaal benieuwd...

We komen binnen in een kamertje waar 3 monniken vooraan zitten als een jury. De middelste man is duidelijk de leider, de 2 anderen zitten erbij als echte monniken, half mediterend, het lijkt alsof ze maar half aanwezig zijn.

We wachten onze beurt af. Enkele andere toeristen en ook monniken stellen vragen aan de dhama (de leider) over hoe ze verder kunnen in hun meditatie.  Een vrouw vertelt dat ze een visioen heeft gehad...van een "haar"... Hm? Doe zo voort zegt hij.... Andere lichaamsdelen zullen volgen...

Dan is het onze beurt. De Dhama is zeer geïnteresserd en vraagt wat we komen doen en aan de kinderen wat zij denken dat meditatie is.   Vervolgens legt hij gedurende wel een uur uit wat boedhisme is, meditatie, de conventionele wereld en de "ultieme" wereld.

Dat al wat wij zien met het blote oog een perceptie is, maar niet de échte waarheid (Plato?). Dat via meditatie je de échte waarheid kan ontdekken.  Dat heeft natuurlijk jaren nodig.  Over dat alles een oorzaak en een reden heeft, dat alles bij onszelf begint.  Dat we verantwoordelijk zijn voor onszelf... Als we gelukkig zijn komt dat door onszelf, niet de anderen, als we boos zijn, dan komt dat ook door onszelf, niet door de anderen.  Mammy vertaalt alles woord voor woord. De jongens hangen aan zijn lippen en hebben het begrepen.  Qua lesje moraal kon dat tellen.  Onze priesters en catechisten kunnen er wat van leren!  Achteraf vernemen we dat gans de conversatie is opgenomen. We hopen dat ze de CD nasturen want het was eigenlijk onbeschrijfelijk en een echt kippevel moment.

Intussen is het bijna 10u - dringend tijd voor een hazeslaapje want om half 4 worden we al gewekt.  Met een muis die naast de matjes loopt is dat niet zo evident, maar de vermoeidheid krijgt de bovenhand en ze dommelen toch snel in.

We volgen de monniken/nonnen naar de meditatieruimte en krijgen elk een plekje toegewezen onder een muskietennet. Na enkele chants gaat het licht uit voor 90 minuten. De meditatie is begonnen. We staan er elks alleen voor. In lotus houding enkel letten op onze ademhaling langs neus en mond en telkens dat onze gedachten elders heen gaan ze terug daar naartoe krijgen... Niet gemakkelijk!!!!  De jongens doen het schitterend en schieten zelfs niet in de lach wanneer er enkele geluidjes vrijkomen bij de monniken... Boeren en..pr...jawel!

Opeens gaat het licht terug aan.  Iedereen staat op, in stilte, en schuift aan voor het ontbijt. Op een bord zien we wie het ontbijt en de lunch van de dag sponsort.  Een meterslange rij, waarin wordt aangeschoven volgens leeftijd. De oudste monniken eerst. Na de monniken, de bezoekers (ook op leeftijd), dan de "laymen", Birmezen die er op bezinning zijn en hun haar behouden - ze dragen ook een ander uniform.  De mannen en vrouwen zijn nog steeds gescheiden. De mannen eten samen in een grote zaal, de vrouwen eten alleen in hun kamer/jogi.

De bordjes moesten op, en dat zullen we ons enkele dagjes later nog beklagen...

Mammie doet een tweede meditatieronde mee. De jongens doen een welverdiend tweede slaapje.

Na de lunch, om 10u, komen we weer samen. Voor het vertrek worden onze handen nog volgestopt met allerlei boeken over het boedhisme en CDs vol met chants. Ook een nieuwe CD die binnenkort zal worden uitgebracht door een Nederlandse dame die we nog ontmoeten en die na enkele jaren in ! Jawel, Antwerpen te hebben gewoond, hebben en houden heeft achtergelaten om zich in het Pa Auk klooster te vestigen. Ze werkt nu aan boeken en verhalen voor kinderen, om mee de brug naar het Westen te slaan.

Met een gevulde rugzak en een rijke ervaring, zijn we toch blij te kunnen vertrekken..